بسیاری از شادی های ناب من به ژان پیوند خورده اند. اغلب به من می گفت: تو احمقی. این تکیه کلام او بود، تکیه کلامی که هر وقت می خندید، می گفت. اما معمولاً وقتی که بیش از همه دوستم می داشت این را می گفت. ما هر دو از خانواده هایی فقیر بودیم. چند خیابان بالاتر از ما زندگی می کردند. در رو دوسانتر. ما هیچ کدام پایمان را از محله مان بیرون نمی گذاشتیم، چون همه چیز ما را به آن باز می گرداند. و هر دو در خانه هایمان همان غم و همان زندگی نکبت بار را می یافتیم. دیدارهای ما راهی برای فرار از همه ی این ها بود. اما امروز، وقتی از ورای این همه سال به پشت سر نگاه می کنم و چهره اش را می بینم، که چون کودکی خسته است، می فهمم که ما درواقع در پی گریز از این چیزها نبودیم و آنچه اینک در عشق ما گرانبهاتر از همه چیز است از همین سایه ای نشأت می گیرد که فقر بر سر ما گسترده بود. گمان می کنم که وقتی او را از دست دادم واقعاً رنج بردم، اما هیچ حس طغیانی نداشتم. برای اینکه من هرگز در تملک احساس راحتی نکرده ام. حسرت همیشه به نظرم بسیار طبیعی تر آمده است و اگرچه می توانم احساساتم را به روشنی درک کنم، اما هرگز نتوانسته ام از این فکر دست بردارم که ژان در لحظاتی مثل امروز بسیار بیشتر جزیی از من است تا آن زمان که روی نوک پایش می ایستاد تا دست هایش را دور گردنم حلقه کند. یادم نمی آید که بار اول چطور او را دیدم. اما می دانم که معمولاً می رفتم و در خانه شان او را می دیدم. پدرش کارگر راه آهن بود و وقتی خانه بود همیشه در گوشه ای می نشست، دست های بزرگش را روی زانویش می گذاشت و متفکرانه محو تماشا از پنجره می شد. مادرش همیشه مشغول کارهای خانه بود، ژان هم همین طور، اما چنان به نرمی و سبکسرانه که هیچ به نظر نمی آمد مشغول کار است. قد متوسطی داشت، اما همیشه به نظر من ریزه می آمد و حس می کردم چنان سبک و کوچولوست که هر وقت می دیدم از جلوی ماشین های باری از خیابان می گذرد، دلم می گرفت. حالا می توانم درک کنم که خیلی تیزهوش نبود. اما آن موقع هیچ وقت به این فکر نمی کردم.