کتاب "بلو" اثر درک جارمن، نه یک رمان معمولی، بلکه تجربه‌ای عمیقاً شخصی و تأثیرگذار از مواجهه با بیماری و مرگ است. جارمن در این اثر، که پیش از نابینایی کامل و در دوران مبارزه با بیماری ایدز نگاشته شده، جهانی از ادراکات حسی، خاطرات و تأملات فلسفی را در هم می‌آمیزد. او با استفاده از رنگ آبی به عنوان نمادی چندوجهی برای آسمان، دریا، غم، و حتی جنون، به کاوش در تجربه‌های زیسته خود می‌پردازد. این کتاب نه تنها روایتی از یک بیماری مهلک است، بلکه مرثیه‌ای برای از دست دادن بینایی و تأملی بر ماهیت هستی و میرا بودن انسان به شمار می‌رود. "بلو" دعوتی است به درنگ در لحظات حال و مواجهه بی‌پرده با تاریکی‌ها و زیبایی‌های زندگی.