اين كتاب مشتمل بر ۱۰ جستار از «والريا لوئيزلي» در قالب روايي درباره «پرسه در شهر» است. وي در متني غير داستاني و با لحني شفاهي كه گاه طنز نيز در آن به چشم می‌خورد و با استفاده از ساختار داستاني از پرسه زدن‌های‌هايش در فضاهاي شهري مختلف سخن می‌گوید كه با شكل‌گيري نگاهش به موضوع‌ها و مفاهيم گوناگون گره خورده است. چه وقتي كه درباره هويت و چهره آدم‌ها در گذر زمان و يا نااميدي حاصل از ديدن انسان‌های مرده حرف مي‌زند و چه هنگامي كه از نقشه‌هاي بي‌روح و واژه‌هاي زباني بيگانه و شهرنشيني مدرن می‌گوید. وي روايتگر، روايتي است كه سكوت در سكونت آن جريان دارد.