در کتاب حاضر، نویسنده با قرار دادن پایگاه استدلال خود بر نظریه فضای وجودی، ایده‌ای که در قالب آن بتوان فضای معمارانه را به‌مثابه تصورات یا تصویرهای محیطی تجسم‌یافته‌ای فهم کرد که به بخش ضروری‌ای از سوگیری کلی آدم در عالم شکل می‌دهد را تدارک دیده است. او بر آن است که به این طریق بتواند راه‌حل ساده و سودمندی برای تمامیت معماری پایه‌ریزی کند. مؤلف بیان می‌دارد که مسئله فضای معمارانه مدت‌هاست که به رویکرد جدیدی نیازمند است. انسان باید این نکته را درک کند که او نه‌تنها خالق محیط خود که محصول آن است و باید بیاموزد که این توان را با درایت و ابتکار به کار برد.