«ناصرالدین شاه» در روز جمعه، 21 ذیقعده 1264 خورشیدی وارد تهران شد و در همان شب شنبه تاج‌گذاری کرد. شاه پس از تاج‌گذاری، منصب صدارت و امارت که برای کشور و لشکر را در ازای خدمات به «میرزا تقی‌خان فراهانی» داد و او را صدراعظم و اتابک عظم و امیرکبیر لقب داد. امیرکبیر از همان آغاز صدارت خویش، بر آن بود که دربار قاجار را از وجود عناصر رشوه‌خوار پاک کند. صلابت امیر در اجرای طرح‌های اصلاح‌طلبانه با مخالفت کهنه‌پرستان روبه‌رو شد. سرانجام توطئه‌گران موفق شدند که فرمان عزل امیر را از شاه دریافت کنند. زندگانی امیر از آن پس با داوری‌های متفاوت روبه‌رو گشت، تا این که با توطئه‌ای او را به قتل رساندند. کتاب حاضر، جلد اول مجموعة «در قربانگاه استعمار خودکامگی» است و شامل مقالات متعددی از فرهیختگان دربارة امیرکبیر است. پاره‌ای از عنوان‌های این مقالات عبارت‌اند از: اثرات اجتماعی و سیاسی ماموریت‌های امیرکبیر؛ ثبات و امنیت ایران در زمان صدارت امیرکبیر؛ امیرکبیر فرزند خلف ضداستعمار ملت ایران؛ امیرکبیر، پیشگام اصلاحات عصر جدید و راز ماندگاری امیرکبیر.