در بررسی هستی‌شناسی اجتماعی هگل از منظر جورج لوکاچ، می‌توان به این نکته اشاره کرد که لوکاچ، با وجود اذعان به عظمت و اهمیت دستگاه فکری هگل، به نقد برخی جنبه‌های آن می‌پردازد. لوکاچ، در وهله نخست، اشتباه هگل را در تقلیل هستی اجتماعی به صرفِ ایده‌های انتزاعی و عدم توجه کافی به جنبه‌های مادی و عینی آن می‌داند. از دیدگاه لوکاچ، هگل نتوانسته است به درستی پیوند دیالکتیکی میان آگاهی و هستی اجتماعی را درک کند و در نهایت، به نوعی ایده‌آلیسم افراطی متمایل شده است. با این حال، لوکاچ در عین نقد، به درستیِ هگل در کشف حرکت دیالکتیکی تاریخ و شناسایی نقش تضادها در تکامل هستی اجتماعی نیز اذعان دارد. او معتقد است که هگل با طرح مفاهیمی چون ازخودبیگانگی و نفی، بنیان‌های مهمی را برای تحلیل هستی اجتماعی و گذر از آن فراهم آورده است، هرچند که در نهایت نتوانسته است به راه‌حل‌های عملی و مادی برای این معضلات دست یابد. از این رو، لوکاچ، با رویکردی دیالکتیکی، هم به "اشتباه هگل" و هم به "درستی او" در هستی‌شناسی اجتماعی می‌پردازد و سعی در تکمیل و تصحیح این نظریه دارد.