الگار در این کتاب به جای تمرکز صرف بر جنبه‌های کلامی و فقهی تشیع، به نقش سیاسی، اجتماعی و فرهنگی آن در طول تاریخ ایران می‌پردازد. او نشان می‌دهد که چگونه تشیع به یک نیروی سازمان‌یافته و تأثیرگذار در ساختار قدرت و هویت ملی ایران تبدیل شد. کتاب با تحلیل دوران صفویه آغاز می‌شود که نقطه عطف تاریخی در تثبیت و رسمی شدن تشیع دوازده‌امامی در ایران بود. الگار به چگونگی استقرار این مذهب توسط شاه اسماعیل اول، نقش علمای مهاجر (مانند علمای جبل عامل)، و تأثیر این سیاست بر هویت ملی ایران و ایجاد یک دولت مرکزی قدرتمند می‌پردازد. او نشان می‌دهد که چگونه تشیع به ابزاری برای مشروعیت‌بخشی به حاکمیت صفوی و تمایز ایران از همسایگان سنی‌اش تبدیل شد.