کتاب «بکت و دریدا» نوشته جیمز مارتل به بررسی عمیق و تطبیقی آثار این دو متفکر برجسته می‌پردازد. مارتل در این کتاب با ظرافت خاصی نشان می‌دهد که چگونه ایده‌های واسازی دریدا، به ویژه در مورد زبان، متن و معنا، می‌توانند در فهم و تفسیر نمایشنامه‌ها و متون روایی ساموئل بکت روشنگر باشند. او استدلال می‌کند که بکت پیش از دریدا، بسیاری از مفاهیم واسازی را در آثار خود به شکل هنرمندانه‌ای به کار گرفته بود و از این رو، خوانشی واسازانه از بکت می‌تواند ابعاد جدیدی از آثار او را آشکار سازد. این کتاب برای علاقه‌مندان به ادبیات مدرن، فلسفه قاره‌ای و نظریه ادبی، منبعی ارزشمند و تأمل‌برانگیز محسوب می‌شود.