رمان **«مهمانی زنان دیوانه»** اثر **ویکتوریا ما** که در بستر تاریخی پاریس قرن نوزدهم می‌گذرد، داستان تیمارستان بدنام **سالپتری‌یر** را روایت می‌کند؛ جایی که زنان به بهانه‌های واهی یا تنها به دلیل "ناسازگاری" تحت درمان‌های عجیب و خشن دکتر شارکو، پدر عصب‌شناسی فرانسه، قرار می‌گیرند. داستان حول محور زندگی **اوژنی**، یک دختر جوان با توانایی دیدن و شنیدن مردگان، و **ژنوویو**، یکی از پرستاران دلسوز تیمارستان، می‌چرخد. وقتی اوژنی به سالپتری‌یر تبعید می‌شود، ژنوویو که خود شاهد ستم و سوءاستفاده‌های پشت دیوارهای آکادمیک تیمارستان است، به او نزدیک می‌شود. محور اصلی روایت، آماده‌سازی برای **مراسم رقص سالیانه** است؛ رویدادی که در آن شهروندان متمول پاریسی برای تفریح و تماشا با بیماران در تعامل قرار می‌گیرند، در حالی که این زنان زندانی، به طور فزاینده‌ای برای رهایی خود تلاش می‌کنند. این کتاب نقد تندی بر مفاهیم جنون، جنسیت، طبقه اجتماعی و سوءاستفاده از قدرت در پوشش علم است و دوستی نامتعارف و امید به فرار اوژنی و ژنوویو را در مرکز توجه قرار می‌دهد.