قلب رمان، تصویری از جامعه روشنفکری و هنری ایران است. مجابی شخصیت‌هایی را خلق می‌کند که نماد تیپ‌های مختلف روشنفکران، نویسندگان، شاعران، نقاشان و منتقدان در آن دوران هستند. این شخصیت‌ها در جلسات ادبی، کافه‌ها، محافل روشنفکری و جمع‌های خصوصی خود، به بحث و جدل درباره هنر، سیاست، اجتماع و زندگی می‌پردازند. یکی از مضامین اصلی کتاب، نقد آرمان‌گرایی‌های سطحی و ساده‌انگارانه است که در دوره‌ای از تاریخ ایران رایج بود. مجابی نشان می‌دهد که چگونه برخی از این آرمان‌گرایی‌ها به سرخوردگی، انزوا و حتی پوچ‌گرایی منجر شدند. او به دغدغه‌هایی مانند آزادی، عدالت، و هویت ملی از زاویه‌ای طنزآمیز و گزنده نگاه می‌کند و فاصله میان شعار و واقعیت را برجسته می‌سازد.