محور اصلی کتاب، رنج و فلاکت بی‌حد و مرزی است که جنگ بر سر کودکان و مادران بی‌دفاع می‌آورد. آنتوان وتر، جنگ را پدیده‌ای بی‌وجدان و فاقد انسانیت توصیف می‌کند که حد و مرزی برای ویرانی نمی‌شناسد و به هیچ کس رحم نمی‌کند؛ نه دین، نه ملیت، نه جنسیت و نه سن و سال. بخش اعظم قربانیان جنگ را کودکانی تشکیل می‌دهند که حتی معنای جنگ را نمی‌دانند و در پایان جنگ نیز اغلب اولین فراموش‌شدگان هستند. این کتاب با روایتی شاعرانه و در عین حال تلخ، دیدگاهی جوشان از رؤیاهای پسرکی گرفتار در جدال‌های قدرت‌طلبانه و بیمارگونه انسان‌ها را به تصویر می‌کشد.