که کاش قسمت من هم میشد و شبش خواب دیدم که آنها با ماشین در راه اند و من از روی سرشان پرواز کردم و رسیدم به کعبه

تا قبل از عصر امروز فکر میکردم چنین مجالسی فقط رسوم اضافه اند و مردم توی زحمت می افتند و هر کدام توراهی ای چیزی می آورند و دوست نداشتم چنین مراسمی برگزار شود. اما همان جا فهمیدم که اصل این مجالس بهانه هایی هستند برای بزرگ شمردن شعائر الهی و پاشیدن ذکر و یاد و آرزوی چنین سفری در دل و روح و خاطر آنها که نمیروند مردم چاووش خوان را همان طور که می خواند همراهی کردند تا حیاط و یک دور هم توی حیاط همه ایستادند به شنیدن اشعار و یک بار هم با «مدینه شهر پیغمبر... گریه کردند بعد هم سوار ماشین ها شدیم و همگی آمدند فرودگاه انگار که واقعاً از همان جا عازم مدینه باشیم.

مطمئنم که از توصیف حال وهوا و وصف احساساتشان عاجزم. یکی کاغذی میداد و میگفت بین پای زائرانش رها کن برود و یکی جانمازی میداد که آنجا رویش نماز بخوان و یادم باش و یکی بچه هایش را میسپرد دعا کنم و یکی میگفت برایم مغازه بگیر و بیاور که اجاره مغازه ام از این ماه دوبرابر شده و با هر کس هم به طور متوسط ده بار روبوسی و بغل و خداحافظی کردم

دیگر توجه همه فرودگاه به ما جلب شده بود غریبه ای گفت: «این همونه که توی تلویزیون بود مجری گفت داره میره مکه ها به حرف او چند نفر از غریبه ها هم آمدند و با من روبوسی کردند با با یادش رفته بود پوستر را برای عده ای بفرستد. زنگ زدند به گلگی که چرا ما خبردار نشدیم؟ گفتم کاش زمان و مکان مراسم را در همان برنامه زیرنویس میکردند