کار مداوم اندک اما توام با یقین، نزد خداوند برتر از کار بسیار بدون یقین است.
داشتن علاقه و شور و شوق به چیزی، ممکن است به پیروزی و موفقیت منجر شود، اما در واقع به مفهوم لذت بردن از آن نیست. زیرا اگر عامل و انگیزه و دلیلی نباشد، انجام یک کار کم کم به حالت عادی و تکراری در می آید و موجب بی علاقگی انسان می شود، این خطری است که حتی موفق ترین افراد را تهدید می کند، تا چه رسد به انسان های عادی، نداشتن علاقه به کار و لذت بردن از آن، باعث رکود و سکون ذهنی انسان می شود و تحرک را از فرد سلب می کند. در حالی که قانون کامیابی به ما می گوید اگر موفقیت ماندگار می خواهید، کارتان را دوست بدارید و از انجام آن لذت ببرید، گفته اند:«اگر علاقمند به یک ساعت شادی هستید، چرخی بزنید. اگر خواهان یک روز شادی هستید به مسافرت بروید. اگر به دنبال نشاط یک هفته ای هستید، به مرخصی بروید. اگر شیفته شادی یک ماهه هستید، ازدواج کنید! اگر خوشی یک ساله می خواهید، ثروتی به ارث ببرید! اما اگر خواهان شادی برای تمام عمر هستید، از کاری که می کنید لذت ببرید.»