تخریب گروه های فشار اعم از شاهزادگان و زعمای بی کفایت و برخی روحانیون نظير حاج ملاعلی کنی سرنوشتی شبیه به الگوی بزرگ خود یعنی امیرکبیر پیدا کرد: برکنار شد تا یک فاسد معلوم الحال اما پذیرفته شده گروه های فشار نظیر ظل السلطان به مقام صدارت اعظم برسد. ظبا تغییر دیدگاه ناصرالدین شاه از رویکرد اصلاح گرایانه به رویکرد محافظه کارانه بعد از میرزا حسین خان سپهسالار تا پایان دوره قاجار دیگر هیچ صدراعظمی در رأس امور قرار نگرفت که نگاه مصلحانه داشته باشد.

فرجام اصلاحات عصر ناصری 
با تغییر رویه ناصرالدین شاه دیگر حضور امثال میرزاتقی خان امیرکبیر و میرزا حسین خان سپهسالار در مقام صدراعظمی منتفی شد و مجدداً فرود بعد از فراز در غیاب جانشین سازی و نگاه بلند مدت پدیدار شد. با روی کار آمدن مظفرالدین شاه، که اساساً دغدغه پیشرفت نداشت سیر نزولی به روند خود ادامه داد و سیاست اصلاح از بالا شکست خورد فقط با صدور فرمان مشروطیت از سوی شاه بارقه هایی از امید در دل خیرخواهان ایران ایجاد شد که آن هم با رفتن مظفر الدین شاه و آمدن محمد علی شاه به کابوس تبدیل شد؛ چراکه محمد علی میرزای ولیعهد هیچ آموزش و تعلیمی در زمینه حکومت ندیده بود و صرفاً تمایل داشت با تکیه بر قوای روس و نیروی خارجی، یک حکومت استبدادی نظیر اجداد خود تحت حمایت برخی روحانیون برجسته داشته باشد. این حمایت از جانب بعضی از علمای برجسته نظیر شیخ فضل الله نوری و در مرتبه بالاتر مرحوم سید کاظم یزدی صورت گرفت و با این حمایتهای مستقیم و غیر مستقیم بود که مشروطه سرکوب و دوران استبداد صغیر آغاز شد که یکی از تلخ ترین حوادث پیرامون انقلاب مشروطه و سیر ترقی خواهی در تاریخ معاصر ایران بوده و است