زندگینامه تاریخ نیست یا شاید اگر بخواهیم دقیق تر بگوییم تاریخ زندگینامه نیست. اما این دو شاخه از نویسندگی اشتراکات زیادی با یکدیگر دارند و شاید هم خیلی ساده انگارانه از هم جدا شده اند. به نظر رالف والدو امرسون نویسنده ی قرن نوزده آمریکا "تاریخ به معنای واقعی نداریم بلکه فقط زندگینامه وجود دارد." و بنجامین دیزریلی سیاستمدار بریتانیایی قرن نوزدهم نیز در یکی از رمان هایش اعلام کرده "تاریخ نخوانید فقط زندگینامه بخوانید. چون زندگینامه زندگی بدون نظریه پردازی است." زندگینامه ی خوب با محور قرار دادن جزئیات زندگی رفتار رویکردها و عقائد طوری یک دوره ی تاریخی را تبیین می کند که بسیاری از تاریخ ها از عهده ی آن بر نمی آیند. بسیاری از زندگینامه ها در حقیقت تاریخ یک دوره هستند که در لفافه ی داستان یک زندگی ارائه شده است بدون اینکه لطمه ای به جنبه ی تاریخی آن وارد شود. متاسفانه بیشتر آثار تاریخ نویسان معاصر به خصوص آن هایی را که محافل دانشگاهی منتشر می کنند برای همه قابل درک و فهم نیست و اغلب انگار مورخان جنبه ی انسانی اثر را نادیده می گیرند. اینک تاریخ های سنتی که محور اصلی کارشان اعمال پادشاهان و مردان بزرگ ولی نه زندگی دغدغه ها و فعالیت های بقیه ی جامعه بود به حق جای خود را به تاریخ هایی همراه با مطالعات دقیق تر و توام با نظریه پردازی و مطالعاتی که تجارب ناشناخته ی مردان و زنان عادی جامعه را نیز روشن می کند داده است تاریخ هایی که در پی ارائه ی تبیین های جامع تر اقتصادی اجتماعی است. اما خطر دور شدن از حالت های عمدتا روایی در تاریخ های گذشته این است که تاریخ نویسان هر روز بیش از پیش فقط برای تاریخ نویسان دیگر می نویسند و عامه ی خوانندگان را نادیده می انگارند.