در کتاب حاضر، نظریه نهادی هنر مدنظر است. موضوع فصل اول سهمی است که غایت شناسی به‌مثابه پیش فرضی آشکار یا نهان در نظریه‌پردازی در باب ماهیت هنر داشته است. فصل دوم با بحث درباره مابعدالطبیعه افلاطون و فلسفه زبان به‌منزله بستری برای نظریه‌پردازی در مورد معنای کلمات، به‌خصوص معنای هنر آغاز می‌شود. در فصل سوم نظریه‌های روندی، کارکردی و تاریخی هنر را، مطابق با طبقه‌بندی «استیون دیویس»، بررسی می‌شود. در فصل چهارم به تاریخچه روایت‌های متقدم خود از نظریه نهادی هنر می‌پردازد. چگونگی ارزشیابی هنر و مفهوم اصلی آن نیز در فصول بعدی تشریح شده‌اند.