خيابان به‌عنوان يکي از مهم‌ترين فضاهاي شهري مي‌تواند نقش بسزايي در ايجاد بستري براي فعاليت‌هاي انساني و تعاملات اجتماعي داشته باشد. اين درحالي است که امروزه بسياري از خيابان‌ها متناسب با اولويت‌ حرکت خودرو طراحي مي‌شوند. اين امر منجر به کاهش پتانسيل خيابان به‌عنوان يک فضاي اجتماعي شده است. کتاب حاضر ارائه ملزومات و رهنمود‌هايي که بايد اساس طراحي خيابان به‌عنوان يک فضاي شهري کارآمد و پاسخده واقع شود را از طريق طرح سؤالاتي راهگشا که هريک به مورد بحث قرار دادن يکي از اين ملزومات مي‌پردازد، مطرح مي‌کند. اين اثر در کنار کاربردهاي دانشگاهي مي‌تواند در توفيق پروژه‌هاي اجرايي نيز با ارائه مسيري تازه در طراحي خيابان‌ها، مؤثر واقع شود.