کافکا در این کتاب "سرنوشت مح3توم بشر را به صورت عجیبی در قالب داستان بیان می‌کند. سرزمینی که نماد دنیا است. بشر با تمام تلاش‌هایی که در طول زندگی‌اش می‌کند؛ عاقبت چاره و گریزی از مرگ ندارد. محکومین این سرزمین، انسان‌ها هستند که عاقبت باید بر بستر مرگ خوابیده و بدون آن که بدانند جرمشان چیست، تن به مرگ بدهند. محکومیت این جا، هیچ‌گاه از نوع مرگ خود خبر ندارند و تنها در آخرین لحظات زندگیشان به جرم خود و بر مرگ خود واقف می‌شوند. جالب این که این انسان محکوم است به فنا، تا آخرین دقایق زندگیش دست از تلاش و مقاومتش برای ادامه‌ی حیات بیهوده‌اش باز نمی‌دارد؛ اما سرنوشت او و نوع مرگش در حافظه‌ی دستگاه خالکوب نهاده شده و او هیچ چاره‌ای برای گریز از این تقدیر بی‌چون و چرا ندارد".