نگارنده در کتاب حاضر، در رویکردی تلفیقی، ضمن بیان تصویری که نسل‌های مختلف جامعه‌شناسان از جامعة ایرانی ارائه داده‌اند، به نقش عوامل برون‌سازمانی بر جامعه‌شناسی ـ حوزة سیاست، دولت و مناسبات جهانی ـ می‌پردازد. وی تلاش می‌کند با تحلیل اندیشه‌های جامعه‌شناسانه چون، غلامحسین صدیقی؛ محمد کاردان و علی شریعتی به چالش‌ها و مناقشات موجود میان جامعه‌شناسان نسل قدیم و جدید پاسخ دهد و راهکارهایی مناسب برای حل چالش‌ها و مناقشات ارائه کند. در پایان نیز بر اساس مدل‌های متعددی رابطة جامعه‌شناسی و جامعة ایرانی را مورد توجه قرار داده و مدل مناسب استفاده از جامعه‌شناسی در ساختن جامعة ایرانی را عنوان کرده است. همچنین وضعیت آیندة جامعة ایرانی را از نگاه جامعه‌شناسی چندوجهی ترسیم کرده است.