کتاب حاضر مشتمل بر دو نمایش‌نامه با نام‌های «پیتوک» و «پسر انسان» است. در نمایش‌نامه پیتوک آمده است: پیرمرد صاحب باغ بزرگی است و هم‌نشین او مرد جوانی است که از کارهای تکراری از جمله بازی شطرنج و تماشای زیبایی باغ خسته شده و احساس تنهایی می‌کند. پیرمرد زن جوانی را صدا می‌زند و با آمدن زن جوان مرد احساس نشاط و زندگی می‌کند. استفاده از تمام امکانات باغ برای مرد و زن جوان آزاد است و تنها ممنوعیت موجود در باغ نخوردن میوة درختی است که پیرمرد آن را قدغن کرده و خوردن آن را مساوی با مرگ و هلاکت می‌داند. روزی زن جوان به نزدیکی درخت می‌رود، در این هنگام شعبده‌بازی به نزد او می‌آید و خوردن میوة درخت را مساوی با آگاهی، معرفت و دانایی می‌داند. زن جوان وسوسه می‌شود و خودش و مرد جوان از میوة درخت می‌خورند و به آگاهی می‌رسند.