و زبان که قلمرو بی گناه ترین همه ی پیشینه هاست خطرناکترین همه ی داشته ها نیز هست
نۀ وجود است»، گزین گویۀ مشهوری است از هایدگر که اغلب فلسفه دوستان آن را شنیده یا خوانده اند. این فیلسوف دشوارنویس آلمانی، اما برای تک تک واژه های همین عبارت موجز، چه صفحه ها که سیاه نکرده است و چه بسیار کسان را در پیچ و تاب استدلال های پیچیدۀ خود، در بازی های کلامی اش ندوانده و اندیشناک نکرده است. گاهی شیفتگانش از استواری و پیچیدگی کلامش شگفت زده شده اند اما در اغلب موارد به دردسر افتاده اند و آن چیزی را درنیافته اند که واقعاً منظور خود او بوده است. کسی چه می داند، شاید خود او هم منظور خودش را نفهمیده باشد! اما هرچه هست، هایدگر گذشته از دیدگاه های سیاسی اش – فیلسوف شگفتی است که سهم چشمگیری در تفکر معاصر دارد. او برخلاف دیدگاه های غیرانسانی و مرتجعانه اش در سیاست، در اندیشیدن ذهنی چالاک دارد که همواره از دغدغه های «زمان»، «جاودانگی»، «شیء»، «اندیشیدن»، «حقیقت»، «شعر» و… سخن می گوید. «هستی و زمان»، «فلسفه چیست؟»، «متافیزیک چیست؟»، «نیچه»، «راه های جنگلی»، «اندیشیدن چیست؟ (چه نامیده می شود؟)» و «مفهوم زمان و ایماها (شعرها)» آثار عمدۀ دوره های مختلف فلسفه ورزی هایدگراند. دو اثر اخیرش (مفهوم زمان و ایماها) به این قلم در نشر مرکز منتشر شده است. و این دفتر کوششی است برای نزدیک شدن به این فیلسوف بزرگ آلمانی که در سال ۱۸۸۹ به دنیا آمد و در سال ۱۹۷۶ درگذشت.
علی عبد اللهی