داستان از ابتدا تا انتها از زبان خانمی کتابدار، مشغول به‌کار در طبقه‌ی زیرین یک کتابخانه شهرستانی، به‌صورت مونولوگ روایت می‌شود. مخاطب او که ظاهرا فردی نامرئی است در کتابخانه محبوس و ناگزیر به شنیدن دردل‌های این خانم کلافه‌ی حدودا 40ساله ولی مجرد است. راوی در طول داستان علاوه بر اینکه توجه مخاطبش را به وقایع گوناگون و گاه عجیبی که در محیط کتابخانه می‌گذرد جلب می‌کند، حرف‌های بی‌پرده‌ای را به زبان می‌آورد و بی‌وقفه به زبان طعنه و طنز، به بیان واقعیت‌های درخور توجه و غیرقابل انکار می‌پردازد: از موضوعات تاریخی گرفته تا موضوعات تأمل‌برانگیز درخصوص برخی از نویسندگان بزرگ نظیر «گی دو موپاسان» یا «سیمون دو بووار» و روابط پنهان و آشکاری که آن‌ها به دلخواه یا از سر ناچاری با دیگران داشته‌اند.