در اين کتاب تلاش شده است تا روش برنامه‌ريزي شهري از اوايل قرن بيستم به بعد مورد استفاده قرار گيرد. از فصل اول تا پنجم اين اثر، برنامه‌ريزي شهري در دو سطح مورد تأمل قرار گرفته، سطح اول کتاب، به ظهور برنامه‌ريزي شهري و تغييرات آن در هم پيوندي با نظريه‌ها، ديدگاه‌ها و پارادايم‌هاي متکثر قرن بيستم پرداخته است و سطح دوم کتاب با تمرکز بر عرصه‌اي مشخص از جهان، تلاش نموده از کم و کيف و چگونگي پيدايش نظام برنامه‌ريزي شهري در کشور ايران و نحوه بسط و گسترش آن به ساير شهرها و به‌ويژه شهر تهران بپردازد. در فصل ششم و هفتم مشخصاً به تحليل و آسيب‌شناسي طرح جامع و طرح تفصيلي شهر تهران و بيان برخي دلايل و مصاديق عدم تحقق‌پذيري کامل مفاد و محتواي اين طرح‌ها پرداخته شده که اميد است حاصل اين تحليل و بررسي‌ها در جهت ارتقاء دانش برنامه‌ريزي و طرح‌هاي توسعه شهري در سطح جامعه دانشگاهي، حرفه‌اي و مديريت شهري مفيد و مؤثر واقع گردد.