کتاب حاضر به آثار به‌جاي مانده از فارسي ميانه مي‌پردازد که نگارش آن‌ها به سده‌هاي هشتم و نهم ميلادي و يا دوره ساساني، يعني سده‌هاي سوم تا هفتم ميلادي باز مي‌گردد. در دوره ساسانيان، زبان فارسي ميانه که در آن زمان زبان رسمي دولت و روحانيون زردشتي بود، از مرزهاي استان فارس پا فراتر گذاشت و تا شمال و شمال شرق ايران گسترش يافت. اين زبان با گذشت زمان و در طي چند سده جانشين بسياري از زبان‌ها و گويش‌هاي محلي شد، تا آنرجا که هنگام حمله اعراب به ايران، در بخش گسترده‌اي از سرزمين ايراني کنوني، افغانستان و آسياي مرکزي به کار مي‌رفت.