کتاب حاضر، کوششي است براي بررسي و تحليل مفهوم خدا نزد فيلسوفان و متکلمان اسلامي با استفاده از ديدگاه‌هاي مربوط به ساختارگرايي و نشانه‌شناسي. ريچارد نتون، از ميان چهار تلقي عمده قرآني، تمثيلي، عرفاني و نوافلاطوني درباره ذات خدا، به جنبه ناشناخته و مطلق متعال و نوافلاطوني خدا در مقام خالق توجه مي‌کند. از نظر وي، «الگوي خالق قرآني» متضمن خدايي است که از هيچ مي‌آفريند؛ در زمان تاريخي عمل مي‌کند؛ در همين زمان مخلوقاتش را هدايت مي‌کند؛ و به نحوي غيرمستقيم مي‌توان به او شناخت پيدا کرد. وي مي‌کوشد نشان دهد که چگونه خدايي که ازجمله کندي، فارابي، ابن‌سينا، اسماعيليان، سهروردي و ابن عربي معرفي مي‌کنند، با گذشت زمان، به‌طوري فزاينده از الگوي خالق قرآني «بيگانه» مي‌شود. البته وي فيلسوفان اسلامي متأخري را که آرايشان با الگوي خالق قرآني متفاوت يا بيگانه است «نامعتبر» يا «غيراسلامي» نمي‌داند، بلکه صرفاً به «متفاوت بودن» آن‌ها حکم مي‌کند.