در اواسط قرن بیستم، مردی که قریب صد سال از مرگش می‌گذشت، از نو جان گرفت و زنده شد و شهرتی به دست آورد؛ به مراتب بیش از آن‌چه در زمان حیاتش داشت. آثار او به زبان‌های آلمانی و فرانسه ترجمه شد و دانشگاه "پرینستون" آمریکا کلیه‌ی آثار او را ترجمه و منتشر کرد. در اروپا به مطالعات مفصل در افکار و آرای او همت گماشتند و افکار وی به طور کلی مبدا فلسفه‌های تقرر ظهوری معاصر قرار گرفت. او با کمال قوت و با شیوه‌ای نو و اساسی با سیستم فلسفه‌ی هگل به مخالفت پرداخت و از آن نیز فراتر رفت و به تخطئه و تضلیل ارسطو و افلاطون و پیروان این دو فیلسوف همت گماشت و این اصل پذیرفته‌شده‌ی ایشان را که از پایه‌های فلسفه طی چندین قرن بود: "بشر حقیقت را در خود دارد و فقط نیازمند آن است که متذکر آن شود." نادرست اعلام کرد و گفت حقیقت باید از خارج بیاید، خدا به بشر نه تنها حقیقت، بلکه استعداد قابلیت فهم و درایت آن را نیز عطا می‌کند. مدار وصول به حقیقت و استعداد آدمی در سیر و سلوک به سوی وصول به حقیقت، هر دو مبتنی بر موهبت الهی است. بشر آزادی انتخاب دارد و باید این آزادی را به کار بندد. آزادی آن است که بشر همان چیزی باشد که در نتیجه‌ی عمل خود هست و این همان کلام و همان نظریه است که بعدها به صورتی منسوخ از مبانی "اگزیستانسیالیسم" سارتر قرار گرفت. کتاب حاضر دربردارنده‌ی برخی آرا و نظرات "کی‌یرکه گور" در باب فلسفه و معرفی آثار و نوشته‌های وی است.