هركسي چيزهايي مي‏ داند، از چيزهايي آگاه است و به چيزهايي معرفت دارد. اما منظور از «دانستن‏»، «معرفت‏» و «‏آگاهي‏» دقيقاً چيست؟ زماني كه يك «باور‏»‏/«اعتقاد‏»، آگاهانـه و مبتني بر معرفت محسوب نمي‏ شود، چه چيزي از دست مي‏ رود؟ آگاهي و معرفت از كجا حاصل مي‏ شود؟ چرا منابع معرفتيِ بعضي از باورها و اعتقادات، قابل اعتماد به شمار مي‏ آيند؟ آيا در اين مورد، واقعاً منابع قابل اعتمادي وجود دارند؟ حتي اگر آگاهي‏ هاي معمولي و روزمره را نيز در نظر داشته باشيـم، باز با تعجب به اين نتيجه خواهيم رسيد كه حقيقتاً پاسخ اين سؤالات، روشن نيست. حداقل دو هـزار سال است كه فيـلسوفان در باب اين سؤالات فكر مي‏ كنند و در اين‏كه پاسخ درست آنها چيست، با يكديگر به بحث مي‏ پـردازند. ما در اين كتاب به مهم‏ترين و جالب توجه‏ ترين مطالبي كه آنها در اين مورد گفته‏ اند، نظري خواهيم افكند.