در دیدگاه‌های سنتی مدیریت توسعه، سرمایه‌های اقتصادی، فیزیکی و انسانی مهم‌ترین نقش را ایفا می‌کردند، لیکن در عصر حاضر، مدیران برای توسعه، در عین حال باید نظر خود را به سرمایۀ اجتماعی معطوف کنند. سرمایۀ اجتماعی، مجموعۀ معینی از هنجارها یا ارزش‌های غیررسمی است که اعضای یک گروه یا اجتماع در آن سهیم می‌باشند و ویژگی‌هایی هم‌چون مشارکت اجتماعی، اعتماد، آگاهی عمومی و مسئولیت‌پذیری سنجیده می‌شود و تلاش جوامع در راستای افزایش این موارد راه را برای توسعۀ همه‌جانبه هموار می‌‌سازد. بیست و نهمین شماره از مجموعۀ «پژوهش‌نامه» با موضوع «مدیریت و سرمایۀ اجتماعی» مقالاتی از این دست را دربردارد: «درآمدی بر مفهوم سرمایۀ اجتماعی/ سیدرضا صالحی امیری»، «سرمایۀ اجتماعی و بازتولید آن در قلمرو مدیریت اسلامی/ هاشم نیکومراد و مینا اصفهانی»، «بررسی تاثیر سرمایۀ اجتماعی بر میزان رضایت بیمه‌شدگان در واحدهای بیمه‌ای سازمان تامین اجتماعی/ اسماعیل کاوسی ـ لیلا سیددوست» و «سرمایۀ اجتماعی در مقایسه با سایر سرمایه‌ها/ فرزانه چاوشی‌باشی».