جغرافيا تا سال‌هاي اخير در ايران به عنوان دانشي متنوع به شمار نمي‌رفت و از حوزه‌ها و گرايش‌هاي گوناگون آن چندان خوش‌بينانه استقبال نمي‌شد. تجارب سال‌هاي سپري شده در اغلب كشورهاي پيشرفته خلاف اين نظر را نشان داده است. جغرافي‌دانان با وجود تحقيقات موفقيت‌آميز احتمالي، نتوانسته‌اند نتايج كاربردي يافته‌هاي پژوهشي خود را نشان دهند. جغرافيا دانشي پايه‌اي است كه ساماندهي فضا و آمايش سرزمين را بر عهده دارد. دانشي كه فاقد تفكرات فلسفي باشد از نظر علمي چندان مفيد و كارا نيست. نويسنده در كتاب حاضر به كندوكاو در باب برخي مباحث و رويكردهاي مهم فلسفي در دانش جغرافيا پرداخته است.