این کتاب ها، فلسفه را ساده نمی کنند، بلکه از ابهت هراس آور فلسفه می کاهند. خواننده ممکن است خواندن این کتاب ها را به امید یافتن پاسخ های روشن آغاز کند. کتاب های این مجموعه، نسخه نمی پیچند و سیاهه ای از اعمال نیک و بد پیش روی شما نمی گذارند، بلکه می خواهند به فهم بهتر از زندگی و پرسش ها و تجربه های آن کمک کنند، چراغی افروزند تا در این اتاق تاریک، زندگی و در لحظات دشوار، در کمان از پرسش های بی پایان انسانی روشن تر شود، بدانیم فیلسوفان و حکیمان جهان به این پرسش ها چگونه فکر کرده اند؛ تا با فهم دقیق تر و دیدی بازتر، بتوانیم در زندگی مان تصمیم بگیریم و مسئولیت تصمیممان را شجاعانه بر عهده بگیریم و با عواقب تصمیم هایمان، آگاهانه روبه رو شویم.

سال های سال پیش از آنکه ارسطو از مادر زاده شود، هومر در ایلیاد، روایت محاصره ی تروآ به دست یونانیان، دوستی آشیل و پاتروکلوس را در سراسر یونان بر سر زبان ها انداخت. دلبستگی آن دو امروزه روز نیز جهت دهنده ی نگاه مان به دوستی است -درک ما از ذات دوستی، کارهایی که سبب استحکام یا نابودی دوستی می شوند و اهمیت آن در زندگی. رابطه ی این دو قهرمان شاید تصویر کاملی نباشد از کارهایی که دوستان برای یکدیگر می کنند، اما محملی برای تخیل و بالی برای اوج گرفتن آرزوهای مان است. داستان آن ها در بطن فرهنگ ما رسوخ کرده و حتی بر کسانی که آن را نخوانده و نشنیده اند مؤثر بوده است: این داستان معیاری است برای اصالت پیمان دوستی. نمونه ی عالی آن واکنش از سر استیصال آشیل به مرگ فاجعه بار پاتروکلوس است: این اعلاترین نمونه ای است که می توان از یک دوست در ذهن داشت و امروز وقتی در کوچک ترین وضعیت اضطراری که ناگزیر در دوستی های عادی پیش می آید قرار می گیریم، الگوی این دوستی، الهام بخشِ رفتارمان می شود. البته وضعیتی که آشیل در آن قرار گرفت به هیچ وجه موقعیت اضطراری کم اهمیتی نبود. آشیل از این بابت که از تقسیم غنائم تروآ میان سران سپاه یونان سهمی درخور نبرده بود خشمگین بود و برای همین از نبرد کناره گرفت. آشیل زره اش را به پاتروکلوس داد و رخصت داد به میدان جنگ برود، اما نصیحتش کرد که بی پروایی را کنار بگذارد. می دانیم که پاتروکلوس به پند آشیل محل نگذاشت و بیش از آنچه باید خطر کرد و به دست قهرمان تروآ، هکتور، کشته شد. وقتی آشیل خبر مرگ دوستش را شنید، «ابری تیره از اندوه بر او سایه افکند» اندوهی که آشیل را تشنه ی انتقام کرد: «از خوراک سخن می گویی؟ من هیچ میلی به خوراک ندارم. آنچه واقعاً ولعش را دارم خون و خونریزی و فشردن گلوی آدم هاست!» آشیل که از غم رفیقش تقریباً به سرش زده بود، سوگند خورد انتقام پاتروکلوس را بگیرد، با اینکه به یقین می دانست اگر چنین کند در پی آن، به فرمان خدایان، مرگ خودش حتمی خواهد بود؛ اما حالا که پاتروکلوس مرده بود، کسی که همچون «جان» عزیزش می داشت، حس می کرد دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد: «با آغوش باز به استقبال مرگ خواهم رفت.» او هکتور را به مبارزه ی تن به تن فراخواند، همچون دیوی خشمگین و خونخوار حمله ور شد، برخلاف تمام آداب سلحشوری و آموزه های دینی آن زمان نیزه ی خود را به گردن هکتور فرو کرد و با کشیدن جنازه پشت ارابه و واگذار کردنش به سگان و کرکسان به تن مرده ی او بی حرمتی کرد. آشیل سرانجام فهمید رفتارش با جنازه ی هکتور بسیار ددمنشانه تر از چیزی بوده که انتقام ایجاب می کرد و از خر شیطان پایین آمد. وقتی پریام، شاه تروآ و، پدرهکتور کشته شده، به چادرش آمد و به پایش افتاد و التماس کرد تا بگذارد خانواده ی هکتور مراسم خاکسپاری درخوری برایش بگیرند، فهمید که اندوه پیرمرد برای پسر مرده اش شباهتی می برد به سوگواریِ خود او برای دوستش. پس او و پیرمرد با هم برای مردگانشان اشک ریختند و آشیل جنازه ی هکتور را به پریام برگرداند. پریام رفت و او با درد خود و علم به اینکه به زودی عمر خودش نیز به آخر می رسد تنها ماند.