دخیل هفتم را شاید بتوان یک اثر عرفانی دانست. عرفانی که نویسنده در این اثر معرفی کرده، عرفانی کاملاً سالمی و شیعی است. نویسنده دخیل هفتم قائل به شریعت است، جایگاه عقل را مطرح می‌کند. بر سر عقل و عرفان بحث می‌کند تا جایی که می‌گویند باید اصالت را به عقل بدهیم. در این اثر نیز همین گونه است. در بخشی که شخصیت شکنجه می‌شود، کاملاً عاقلانه تصمیم می‌گیرد و با عقل مسیر را ادامه می‌دهد و موفق هم می‌شود. رمان می‌خواهد بگوید اکنونِ ما ادامه آن چیزی است که در گذشته داشته‌ایم. انقلاب و جنگ و همه این اتفاقات باید ابزاری باشد برای ساختن خویشتن خود. اکنون وقتی ساخته می‌شود که از گذشته برای ساختن‌اش استفاده کنیم. خوشبختانه استفاده از رخدادها و وقایع برای ساختن خویشتن هم در محتوا رخ داده هم در شیوه گفتن. این اثر انقلابی در دو بخش روایت شده، بخش اول به روایت عشق ناکام مردی در دوران ستم شاهی و بخش دوم به پسر جوان جویای عشق می‌پردازد. با مطالعه این کتاب، به روایت متفاوتی از عشق پی خواهید برد.