نوشتار حاضر نقدی است بر فیلم "بزرگراه گمشده" به کارگردانی "دیوید لینچ" که گاه از چارچوب فیلم فراتر رفته و در حوزه های نظریه ی فیلم، اخلاق و سیاست نیز کندوکاو می کند. به تصریح مترجم: "فیلم های لینچ در مورد این نکته اند که پشتیبان پایه ی خیال پردازانه ی واقعیت هم چون دفاعی در برابر امر واقعی عمل می کند، امر واقعی ای که غالبا با دخالت در زندگی های قهرمانان بروز می کند، آن هم به شکلی که غالبا با دخالت در زندگی های قهرمانان بروز می کند، آن هم به شکلی اغراق آمیز و از طریق خشونت یا افراط جنسی و از خلال رفتار دل به هم زنی که هم هراس آور است و هم لذت بخش، یا از خلال جلوه های غریب نهادهای درشت یا جزئیات، طبیعت آسیب زا و مرموز موقعیت هایی که "لینچ" خلق می کند، موقعیت ها را به امر متعالی نیز تبدیل می کند. ژیژک می نویسد: کل هستی شناسی "لینچ" مبتنی است بر نام هم خوانی میان واقعیت که از فاصله ی امن به آن نگریسته می شود و نزدیکی مطلق امر واقعی به ما. شیوه ی پایه ای "لینچ"، حرکت از یک نمای ثابت از واقعیت به یک نمای نزدیک ناراحت کننده است که ذات نفرت انگیز لذت، یعنی وجه چشمگیر و برجسته ی زندگی خلل ناپذیر را نشان می دهد. "ژیرک" متذکر می شود که چگونه در جهان "لینچ"، امر واقعی به شکل خوفناک به هستی روزمره تعدی می کند. ژیرک در این جستار نشان می دهد که چگونه موانع موجود در زندگی قهرمان داستان دقیقا نوعی فرافکنی خیال پردازانه ی به یک ابژه ی ناممکن میل است. با گذشت حدود یک سوم آغازین فیلم، قهرمان داستان (فرد) که به خاطر قتل همسر ظاهرا بی وفایش "رنه" به مرگ محکوم شده است، در سلول زندان به گونه ای توضیح ناپذیر به شخص دیگری (پیت) استحاله می یابد".