شکر و سپاس خداوندی را سزاست که پیامبران جانشینان پیامبران و مردان صالح خدا را چون چراغی راهنما فراسوی حرکت انسانها قرار داد بی شک یکی از بزرگ ترین مردان صالح، اسطوره ی وفاداری و برادری جناب ابوالفضل العباس الله ، قمر بنی هاشم است. هر چه در توصیف شمایل و خصایل آن حضرت ، قلم فرسایی شود، یقیناً نمی از یمی است. اگر انصاف را رعایت کنیم کتاب حاضر از جامع ترین کتب نگاشته شده درباره ی شخصیت والای قمر بنی هاشم است که مرحوم آیة الله محمد ابراهیم کلباسی نجفی در سه بخش مقدمه متن و خاتمه نوشته و فضایل آن حضرت را به طور دقیق بحث کرده است؛ و خدا را شاکر و سپاس گزارم که این توفیق را نصیب حقیر کرد تا بتوانم این کتاب را جهت استفاده ی برادران فارسی زبان با روان ترین و سلیس ترین شیوه ی ممکن به رشته ی تحریر در آوردم تا با شناختی کامل و بیش از پیش نسبت به ساحت مقدس قمر بنی هاشم ، به او توسل جوییم و در این راستا . تمام کوششم این بود که عبارات بعضاً پیچیده ی عربی را به صورت روان ترین عبارات فارسی ترجمه نمایم. . تمامی آیات قرآن را حرکت گذاری کرده ترجمه ی روان آنها را در مقابل نوشتم تا استفاده و تطبیق زبان عربی و فارسی جهت استفاده ی عزیزان فراهم گردد؛ و در پاورقی نام سوره و آیه ی مورد نظر را نگاشتم تا مراجعه به قرآن آسان باشد.

در کتاب ینابیع المودة» نوشته ی شیخ سلیمان بلخی حنفی از سعید بن جبیر نقل

شده: «به ابن عباس گفتم: درباره ی اختلاف مردم در مورد علی از تو می پرسم گفت:

ابن جبیر! از کسی سوال میکنی که تنها در یک شب، سه هزار فضیلت به دست آورد و آن شب مشک در کنار چاه بدر بود؛ که در همان یک شب سه هزار فرشته از جانب پروردگارشان بر او سلام کردند.

سپس اضافه کرد:

درباره ی جانشین رسول خدا الله و صاحب حوض و پرچم دارش در روز محشر می پرسی؟ سوگند به آن کسی که جان عبدالله بن عباس در دست اوست، اگر دریاهای دنیا جوهر و درختانش قلم و مردم نویسنده باشند و فضیلت ها و کرامتهای او را بنویسند نمی توانند شمارش کنند.

و از ابی در نقل شده

علی در برابر اصحاب شورا استدلال نمود که آیا در میان شما کسی هست

جزمن که در یک ساعت سه هزار فرشته همراه جبرییل و میکاییل و اسرافیل در شب چاه بدر بر او سلام کنند؛ آنگاه که برای رسول خدا ﷺ

آب آوردم؟

گفتند: «نه».

ساقی بدر

محدث گران قدر و انسان شریف مورد اعتماد صاحب تالیفات ارزشمند و مفید

شیخ عباس قمی در کتاب گران سنگ مفاتیح الجنان» این داستان را چنین نقل

فرموده است: